Leven als God in Melbourne?

Na KI waren het rustige weken. Joris werkt hard in het ziekenhuis, ik ben nanny van dienst en de zon heeft zich even verstopt! Vreemd hoe snel ons lichaam zich aan 35° aanpast, 20° met wolken, regen  en wind, voelt meteen als winter!

Pasen hebben we met Els, de tante van Ellen gevierd (de mevrouw die ons de eerste dagen na aankomst heeft gesoigneerd). 

Op Paasmaandag zijn we met Els en één van haar vriendinnen naar ‘the country’ gegaan, Daylesford. We vonden een wandelpad dat naar een pomp van een rivier leidde. Als je het mij vraagt, was geen mens daar het laatste jaar over heen gewandeld, maar goed we zijn hier voor het avontuur niet waar?? Ik kreeg het al toen ik dat hoog gras zag (en iedereen zegt altijd BLIJF WEG UIT HET HOGE GRAS) en een verlaten paadje dat naar een wildernis leidde, waar je het paadje op de duur tussen moest zoeken. Els zei ‘toch geen schrik e Charisse, slangen gaan weg als ze ons horen zenne, na 30 jaar boswandelingen heb ik er nog geen één gezien’… Toen was ik weer wat gerust gesteld, ik ga mij toch niet aanstellen zeker? Komaaaaaaaan ‘ik ben keistoer, beesten moeten van mij schrik hebben ja!’, hoe vaker je dat zegt, op de duur geloof je het!

Maar helaas, een kwartier later stonden we oog in oog met een ‘copperhead’ slang. Ons geluk? Of Joris zijn opmerkzame blik? Els en ik waren ze gewoon voorbij gewandeld! Vlak naast onze voeten in het struikgewas. Haha wie weet hoe veel dingen zijn we zo al gepasseerd?! Raar hoe een slang met zo’n klein kopje, die ongeveer 120 cm lang is, zo’n groot gevaar kan zijn voor ons mensen. Daar zullen we maar niet te veel over nadenken zeker?! Ze bleef zelfs schoon zitten om te poseren.

Voor de rest moet het gezegd worden. Met over het algemeen ‘wat’ meer zon dan bij ons, de azuurblauwe zee op een kwartiertje fietsen, lekker eten op elke hoek van de straat, markten met de beste ingrediënten die allemaal vers worden aangeboden, mooie parken om te relaxen,… Wat moet een mens nog meer hebben? Alle eer aan deze stad… 

En toch is er iets dat ontbreekt: JULLIE! Liefste familie en vriendjes, laat ons er niet te lang over zeveren, maar we missen jullie wel heel hard hoor! De ukkies groeien als kool en we kunnen er niet bij zijn om het van dichtbij te zien. Skype is helaas nog niet zo ver gevorderd dat Vali de babbekes (die ineens geen babbekes meer zijn?!) er even kan doorsteken tot hier! :(

Goed nieuws om de opstoot van heimwee te verhelpen: bezoek uit het verre en koude België! Voor ons nog 2 keer slapen en mama en Kasper zijn hier! Hopelijk vinden ze het hier leuk. We hebben alleszins een drukke planning gemaakt: Melbourne stad, Great Ocean Road, Phillip Island én Sydney. Dat belooft voor mijn volgend bericht! Maar voor deze keer, iets minder uitbundig…

X x X Charisse en Joris